X
تبلیغات
آن که یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست


آن که یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست

! ... حــــال وقـــــتی به لــــب پنجــــــــــره می‌آیــــی، نیست

زلف مساز پر شکن ،


خال به رخ منه که من


چون دگران نه عاشقی


با خط و خال میکنم ...


                                                                            "محتشم کاشانی"


*دست و دلم که خالی باشد ، بهانه ای ندارم برای سرودنت ، خواندنت ، شنیدنت ... تنها امیدم میشود پرستیدنت ... نگریستن به چشمانت .. و جستجوی منی که در زلالی ناب غرق شده و دنبال خویش میگردد ... که اگر هم نیابد و سردرگم بماند خیالش آسوده است که مکانی امن چون چشمان تو را منزل گزیده ... مرا همین یک بهانه بس ... چشمانت را که از من بگیری ، خانه خراب خواهم شد ...  

*همچو نیی که از دم نایی جدا کنند  .... در هجر دوست ناله به نایم شکسته است .."مظاهر مصفا"

*جمعه ها ... جمعه ها ... آه  از این جمعه ها ...

*جواب خون دلت را چه گویم اندر حشر ... اگر محاکمه افتد به نزد داور ما  ...


* باز آمدم و برابرت بنشستم .....   احرام طواف گرد رویت بستم ... 

 هر پیمانی که بی‌تو با خود بستم ... چون روی تو دیدم همه را بشکستم ...

                                                                                                       "مولانا"

                     


*دانلودانه ... با صدای آرام بخش  علیرضا قربانی ...


ادامه مطلب
نوشته شده در جمعه بیست و نهم فروردین 1393ساعت 13:22 توسط بی گاه ...| |



تو را این قطره های اشک روزی نرم خواهد کرد

که آب آهسته و آرام می پوساند آهن را ...


منم آن ایستگاه پیرِ تنهایی که می داند

نباید دل سپرد این عابرانِ گرمِ رفتن را ...


تو را بخشیدم آن روزی که از من رد شدی ، آری

که پُلها خوب می فهمند معنای گذشتن را ...


                                                                           "حسین زحمتکش"


                              

*بعدا" نوشت در ادامه مطلب ...


ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم فروردین 1393ساعت 9:1 توسط بی گاه ...| |

  عمرم گذشت و


                                      یک نفسم بیشتر نماند ....


                                                                    

                      


*زمزمه ی همیشه من این بیت عراقیه .... هر چی گشتم تصویری شو پیدا نکردم ...!

*دلم امام رضا میخواد ... فقط در حد یه سلام ... همین ...




ادامه مطلب
نوشته شده در سه شنبه نوزدهم فروردین 1393ساعت 14:44 توسط بی گاه ...| |

تیر را قــــوت پرهیز نباشد ز نشــانه ...

مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه ...

پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه ...



                                            ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه ...

                                            ما کجائیم در این بحر تفکر ...

                                                                                    تو کجائی ...!


                             


*اتفاقهایی که اتفاقا" پشت سرهم  هم افتاد، من و تکون داد ... محکم ! ... چند روزیه تصمیم گرفتم خط بزنم ! خیلی چیزهایی که روحمو خط خطی کردن ... رابطه مو با خودم .. خیلی سخته .. ولی میشه ... میدونی! میترسم یه روز برسه زیر این خط خطی های مدام خودمو گم کنم ... اونوقت جواب دلمو چی بدم ..؟! ...  دیروز یکی از همون ها خط خورد ! یاد اون وقتا که لیست امتحانامو میزدم رو در کمدم و عین بچه ها دونه دونه امتحانام و که میدادم اسمشو خط میزدم افتادم ... اونی که خوب بود یه خط کمرنگ کوچولو ... اونی که بد بود خط خطی های محکم و پررنگ! و از الان منتظرم برسم به اسم تو ! آخرین امتحان !!

*جمع کردم از خم زلفت دل سرگشته را ... هیچ دل یارب پریشان گرد و هر جایی مباد ... 

                                                                                                                "فغانی شیرازی"


*بگذار عشق خاصیت تو باشد  ، نه رابطه ی خاص تو با کسی .....         " نلسون ماندلا"

*ببین ! اینطوری که نگاه میکنی فکر میکنم که فکر میکنی که .........!...........!!؟ یعنی منم آره؟!واقعا"؟!!

نه عزیز دل من ! گاهی از محبت زیادی به یه فرد کاملا" عادی و معمولی کنارت ، به این حس لعنتی میرسی! اینکه اشتباه بود عاشقانه محبت کردن ! اشتباه بود برای یک نفر زندگی کردن ... نتیجه ش هم خیلی خوبه اتفاقا"! به این میرسی که تو باید برای همه مهر بورزی ... مثل خورشید ... یا ماه .. به همان عظمت ... به همه بتاب ... بی دریغ و چشمداشت ... بگذار خاصیت تو تابیدن باشد ... نه مثل شمعی که به هنگام تاریکی شان تو را مجبور به تابیدن کنند و بعد در خلوت خویش خاموش شوی ...فقط همین ! حال منم الان کاملا" خوبه ! ببین!

*بعدا" نوشت : ادامه مطلب



ادامه مطلب
نوشته شده در دوشنبه هجدهم فروردین 1393ساعت 16:58 توسط بی گاه ...| |


تو فصل پنجم عمر منی


و تقویمم


به شوق توست كه تكرار می شود هر سال ..


تو را ز دفتر "حافظ" گرفته ام ،


  یعنی


          كه تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال!


                                                                          "محمدعلی بهمنی"





ادامه مطلب
نوشته شده در شنبه شانزدهم فروردین 1393ساعت 14:54 توسط بی گاه ...| |

عیب جو  دلدادگان را سرزنش ها میکند ،


وای اگر با او کند  دل


آنچه با ما میکند ...


                                                          "رهی معیری"


نوشته شده در جمعه پانزدهم فروردین 1393ساعت 22:57 توسط بی گاه ...| |


بهار حرف کمی نیست، ما نمی فهمیم

زبان تازه تقـــــــویم را نمی فـهمیم ....

درخت پا شد و زخــم زمین مداوا شــد

هنوز چیزی ازاین حرف ها نمی فهمیم

چرا از آب نگــفتن .. ؟ چگونه نشکفتن ؟

چگونه این همه اعجاز را نمی فهمیم ..؟

نشسته بر سر هر کوچه یک تذکر سبـز

دلا ! قبول نداریـــم ، یا نمی فهمیم ... ؟

نگـــاه باغ پـــر از بازی پرستـــوهاست

دل عبــــور نداریم تا نمـــــی فهمیم ...

زمان، زمـــان بروز صفـــات باران است

چگــونه باز نگوییم ما نمی فهمیم ... ؟

 

                                                                                "محمدعلی شیخ الاسلامی"


                     

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم فروردین 1393ساعت 12:19 توسط بی گاه ...| |


همه عمر در فراقت


بگذشت و سهل باشد ،


اگر احتمال دارد


به قیامت اتصالی ...


                                                   "سعدی"


*دلتنگی هایم برای تو بی امان است ... هنوز هم مثل کودکی ام که فکر میکردم کنار ماه خانه داری ، هوایت را که میکنم ، کنار پنجره می آیم و به ماهِ در آغوشِ ابر خیره میشوم تا تو را ببینم ... هنوز هم هر شب برایت حرف میزنم ... برایم حرف میزنی ... گاهی من گله دارم ... گاهی تو  ... گاهی من اشک میریزم و گاه تو برایم ... گاه چشمانت را به نشان رضایت میبندی و با لبخندت مرا سیراب میکنی از حس خوب بودنت ... و گاهی دلشکسته از من ، نگاهت را از چشمانم میگیری  ........... اما ......... هر چه هستم "باش" ... مگذار روزی کنار پنجره بیایم و تو را نبینم ... آن شب دلتنگی ات مرا خواهد کشت ...

                        

*مدتي  شـد  کـه  در آزارم  و  مي‌داني تو .... به كـمند تـو گرفتارم و مي‌داني  تو ...

از غم عشق تو  بيمارم و مي‌داني تو  .... داغ  عشق تو به جان دارم و مي‌داني تو ...

خون دل از مژه مي‌بارم و مي‌داني تو ... از  براي  تو  چنين  زارم  و مي‌داني تو ...
   

                                                                                                                

*به بهانه حس و حال امشب دلم ، پستی خواندنی از پالیزبان :

استادى از شاگردانش پرسید:
چرا ما وقتى عصبانى هستیم داد می زنیم؟
چرا مردم هنگامى که خشمگین هستند صدایشان را بلند می کنند و سر هم داد می کشند؟

شاگردان فکرى کردند و یکى از آنها گفت:
چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می دهیم
.

استاد پرسید:
این که آرامشمان را از دست می دهیم درست است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد می زنیم؟
آیا نمی توان با صداى ملایم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که خشمگین هستیم داد می زنیم؟

شاگردان هر کدام جوابهایى دادند امّا پاسخهاى هیچکدام استاد را راضى نکرد. 

سرانجام او چنین توضیح داد:
هنگامى که دو نفر از دست یکدیگر عصبانى هستند، قلب هایشان از یکدیگر فاصله می گیرد.
آنها براى این که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند.
هر چه میزان عصبانیت و خشم بیشتر باشد، این فاصله بیشتر است و آنها باید صدایشان را بلندتر کنند.

سپس استاد پرسید:
هنگامى که دو نفر عاشق همدیگر باشند چه اتفاقى می افتد؟
آنها سر هم داد نمی زنند بلکه خیلى به آرامى با هم صحبت میکنند. چرا؟
چون قلبهایشان خیلى به هم نزدیک است.
فاصله قلبهاشان بسیار کم است.
 

استاد ادامه داد:
هنگامى که عشقشان به یکدیگر بیشتر شد، چه اتفاقى می افتد؟ آنها حتى حرف معمولى هم با هم نمی زنند و فقط در گوش هم نجوا می کنند و عشقشان باز هم به یکدیگر بیشتر می شود.

سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بی نیاز می شوند و فقط به یکدیگر نگاه می کنند، این همان عشق خدا به انسان و انسان به خداست ... که خدا حرف نمی زند اما همیشه صدایش را در همه وجودت می توانی حس کنی ... اینجا بین انسان و خدا هیچ فاصله ای نیست ... می توانی در اوج همه شلوغی ها بدون اینکه لب به سخن باز کنی با او حرف بزنی ...

*مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست .... عاشق ِ بی سر و سامانم و تدبیری نیست ...

از غمت سر به گریبانم وتدبیری نیست .... خون ِ دل رفته به دامانم و تدبیری نیست ...

از جفای ِ تو بدین سانم و تدبیری نیست .... چون توان کرد ... پشیمانم و تدبیری نیست ...!

شرح درماندگی ِ خود به که تقریر کنم ..؟ ....  عاجزم ، چاره ی من چیست ...؟ چه تدبیر کنم ..؟

                                                                                                                                        "وحشی بافقی"

*برعکس محرم امسال که حال خوشی بود ، فاطمیه گذشت و دستم خالی ... دریاب! که فرصتی نیست ... هرچند که محرم و فاطمیه و چه و چه بهانه ست و تو هر وقت که بخوام هستی ... ولی ...... حداقل "بهونه" دارم این طور وقتا اگه روی اومدنم ندارم ... خودمو لابلای خوبانت میرسونم بهت .... هیچی مثل این نیست که خودت از دست خودت راضی نباشی ... دیگه خدا هم بگه گذشتم ، خودت که نتونی ،سخت میشه گذشت ...

*جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز .... باطل در این خیال که اکسیر می‌کنند ...                   "حافظ"


نوشته شده در دوشنبه یازدهم فروردین 1393ساعت 1:47 توسط بی گاه ...| |

 آن را که در هوای تو یک دم شکیب نیست

 

با نامـــــه ایش گر بنــــــوازی غریب نیست


 امشب خیالت از تو به ما با صفــــاتر است 


چون دست او


               به گردن و دست رقیب نیست ...


                                                                                                       "شفیعی کدکنی"


*اینم از تعطیلات عید .. خداروشکر که داره تموم میشه ... قبلا" هم گفتم انگار! کلا" با تعطیلات عید مشکل دارم !مخصوصا" الان که دوباره طعم جدایی از مادر و پدر کامم رو تلخ کرده ...

*کی عید میرسد که تکانی دهم به خویش؟  هرگوشه از اتاق دلم تار بسته است ....       "نجمه زارع"

*چقدر دلم میخواست حوصله داشتم مینشستم از اون پستای طولانی مینوشتم !! در مورد سال تحویل و  رفتن به دیدن چندتایی از پا به سن گذاشته های فامیل و تعریف کردن خاطرات جوونی شون و عکس گرفتن باهاشون و ذوق کردنشون ... تصمیم یک ساعته سفر به شیراز ، اونم با مهربان مادر ...  شب و جاده و هوای بارون و بهار دلکش شجریان و چای دارچین داغ تو اون سرمای جاده ... نقش رستم و حافظیه و شاه چراغ و تخت جمشید ... کلی شیطنتهای جمع خودمون و اذیت کردنا و دست انداختنهای همدیگه ... شلوغی و بی نظمی و رانندگی بی قانون و ...  رنگ و وارنگی جماعت و غیرت و تمدن و فرهنگ و پوشش و شخصیت و!!! .... بی اعتنایی به اصالت و تاریخ و تقید به حفظ اون و!! خیییییلی چیزای دیگه .... اما حیف که حوصله ندارم کلا"!!

*جدای از حواشی که یکمش بخاطر حساسیت های شخصی خودم بود و درونی ... سفر دو روزه ی  بسیــــار خوبی بود ... جای همگی خالی ... با این موافقم که همه جای ایران سرای من است ... واقعا" ... ولی باز فکر میکنم بهترین شهر برای سفر نوروزی یزد خودمون باشه ! باورکنید آرامش و خلوتی که داره باعث میشه لذت دوچندان ببری از دیدنی های بی نظیرش!

بدجور تبلیغ کردم .. نه؟! خب امتحان کنید شایدم من اشتباه میکنم!!

*چو عزم میکده کردی هر آنچه بادا باد ... که قصد خیر ز صد استخاره بالاتر ...                                "ارفع کرمانی"

*نمیدونم چه سری توی شبهاست که وقتی همه جا آروم گرفت و همه قرار گرفتند تازه بیقراری دل شروع میشه و .....

*شبها به دور شمع کسی چرخ می خورد ... پروانه ای که دل به دل یار بسته است ...       "نجمه زارع"

*اواخر سال گذشته یه اتفاقهایی برام افتاد که دوست داشتم میشد خطش بزنی ... شاید یکم از حال الانم هم بسته به همون اتفاق هاست ...

*من خود دلم از مهر تو لرزید ، وگرنه ... تیرم به خطا میرود اما به هدر نه !

یکبار به من قرعه ی عاشق شدن افتاد ... یکبار دگر،بار دگر،بار دگر ........ نه!          "فاضل نظری"

*کاش این بهار برای دل همه ی بندگان خدا تازگی و طراوت رو به ارمغان بیاره .... همه ی اونهایی که شاید لحظه ای لبخند براشون آرزو باشه ، بس که گره به کارشون افتاده ... کاش میتونستم حداقل یکی شو باز کنم براشون ... کاش دست من بود همه چی ....کاش ... گاهی چقدر احساس ناتوانی میکنم ... چقدر ...

*دلم گرفته هوای بهار کرده دلم ..... هوای گریه ی بی اختیار کرده دلم ....                      "سعید بیابانکی"



                    

نوشته شده در شنبه نهم فروردین 1393ساعت 23:44 توسط بی گاه ...| |

يار،


هي يار، يار!


اينجا اگرچه گاه


گل به زمستان خسته ، خار ميشود ..


اينجا اگر چه


روز


گاه چون شب تار ميشود ..


اما


بهار ميشود!


من ديده ام که ميگويم ...


                                                                                "سیدعلی صالحی"


*سردی و بارون این روزهای اول بهار حکایت از این داره که زمستان انگار امسال عاشق شده ... اونم براش سخته دل کندن و بریدن ... هـــــــــی میره و باز به امید نگاهی بر میگرده ... اما نمیدونه که کسی انتظارش و نمیکشه ... همه به رفتنش راضی اند ... فراموش کردند ... به همین سادگی ...

* رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران ......      "شهریار"

*این روزهای بهار دل انگیز تر از آنند که بتوان از خیر نفسی عمیق و قدم زدنی با نوازش شکوفه های درختان حیاط دلباز خانه پدری ، آن هم اولین ثانیه های اول صبح ، گذشت ... جای همگی خالی ...

*مــن زبــان بــرگ هــا را مــی دانــم!

مثــلا "خــش خــش"،

یعنــی "امــان از جــدایــی"!


پیــش از جــدایــی از درخــت،

هیــچ بــرگــی،

خــش خــش نمــی کنــد . . .


                                                        "احسان پرسا"


نوشته شده در دوشنبه چهارم فروردین 1393ساعت 23:56 توسط بی گاه ...| |

به عزم توبه


سحر گفتم استخاره کنم ،


بهار توبه شکن می رسد


چه چاره کنم ...؟


                                                           "حافظ"


*خوشدل هم که نباشی ... وقتی دل به نغمه ی مستانه ی گنجشگکان بسپاری ...  بوسه ی نسیم  را روی گونه های داغت حس کنی .... غمزه ی شکوفه ی درخت کنج حیاط را ببینی ....  عطر یاس نوشکفته را استشمام کنی .... تازگی و سبزی برگ شمشادها را هم که چاشنی صبحت کنی ... دیگر جایی برای ناخوشی نمی ماند ... دلت پر میزند در هوای بهاری که به عشوه و ناز ، رخ می نمایدت ...

*صدای بال پرستو


                       صدای پای بهار!


صدای شادی گنجشک ها


                                    صدای بهار!


نگاه و ناز بنفشه


                   تبسم خورشید


                                      ترانه خواندن باد و


                                                           جوانه کردن بید...


صدای بوسه باران


                      صدای خنده ی گل


صدای کف زدن لحظه ها برای بهار ...


دوباره معجزه ی آب و آفتاب و زمین


                                         شکوه جادوی رنگین کمان فروردین


شکوفه و

           چمن و

                    نور و

                           رنگ و

                                   عطر و سرود ...


                                                     سپاس و بوسه و لبخند و شادباش و درود ...


دوباره چهره ی نوروز و شادمانی عید


                                              دوباره عشق و امید ...


دوباره چشم و دل ما و چهره های بهار. ..


غم زمانه به پایان نمی رسد، برخیز!


به شوق یک نفس تازه در هوای بهار ...

                                                                                      "فریدون مشیری"


*بی گاه .. در روزهای بهاری سالی تازه و نو ، برایتان مهر و قرار آرزو میکند ... در آغوش مهربان خدایی که میشناسدش و به بی دریغی نعمتها و الطافش  ایمان دارد ...امیدورام ، حتی به قدر لحظه ای ، در این یک سال ، میزبان خوبی برای نگاه مهربان شما بوده باشم در این کلبه ، چرا که جز به قصد قدری آرامش و تأمل برای خودم و همراهی پر مهر چون شما دوستانی عزیز ، بهانه ی دیگری برای میزبانی نداشته ام ...

 لحظه هایتان سبزتر از برگ ترد شمعدانی ... خوش بوتر از عطر یاس اردیبهشت .. و پر بارتر از میوه های بهار ...

- شادی روی تو!

                      ای ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

        عطر افشان

                   گلباران باد ...

                                                                        "فریدون مشیری"

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392ساعت 0:30 توسط بی گاه ...| |

گاهی گلو گرفته ی یک بغض سرکشی

 مانند گیســـوان من از غــــم مشوشی

خاکســـــــــتری چقدر برآزنــــده ی تنت 

ققنوســــی و شکفته درون تو آتشـــی

مادربزرگ ، زخمی یک عشق کهنـه بود

می گفت :"درد تو به سرم! مثل من نشی"

پایان شاهنـــامه ی ما را نوشت عشـــق

سودابه ای که مرد و مرده سیاوشی ...

درد است اینکه میکشی و میکشم ، ولی

مادر بزرگ نیست ببیند چه می کشیم  ...

                                                                        "مژگان عباسلو"


*سایه ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان ! ... که من این خانه به سودای تو ویران کردم ....

از شب یلدا به این طرف ، سراغ حافظم نرفته بودم ... تا این هفته که به هوای عزیزی چند باری باز کردم ... و هر بار دلم برای غزل هایی که این مدت نخواندم تنگ شد ... گاهی ورق ورق کاغذهای یک کتاب چنان روح دارند که تو را به همنشینی ای چنین طولانی و لذت بخش میطلبند ...

*توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون ... می گزم لب که چرا توبه ز نادان کردم ...

*زندگی ... آدمها ... روزگار ... اتفاقها ... همه و همه برایم خوشایند و شیرینند .. و مطمئنا" از همه ی آنها لذت خواهم برد ... اما گاهی ...  * موج میداند ملال عاشق سرخورده را ....

*این روزها در ذهن من ... تکرار در تکرار، این اشعار ..

دوش چه خورده‌ای دلا ... راست بگو نهان مکن!

                                          چون خمشان بی‌گنه  ... روی بر آسمان مکن!

باده خاص خورده‌ای ... نقل خلاص خورده‌ای ...

                                          بوی شراب می زند ... خربزه در دهان مکن !

دوش شراب ریختی  ...  وز بر ما گریختی ...

                                          بار دگر گرفتمت ...  بار دگر چنان مکن ....!

کار دلم به جان رسد ... کارد به استخوان رسد ...

                                            ناله کنم بگویدم  ... دم مزن و بیان مکن ...!

ای دل پاره پاره‌ام  ...  دیدن اوست چاره‌ام ...

                                           اوست پناه و پشت من ... تکیه بر این جهان مکن ...!

***


هین کژ و راست می‌روی ... باز چه خورده‌ای بگو

                                            مست و خراب می‌روی  ... خانه به خانه کو به کو ...

با که حریف بوده‌ای ... بوسه ز که ربوده‌ای ...

                                            زلف که را گشوده‌ای ... حلقه به حلقه مو به مو ...

*کم کم همه ی خونه ها تمیز خواهد شد  ... براق و شفاف و با طراوت و عطری خوش  ... خونه ی بزرگ و کوچیک و نو و کهنه نداره ... هر کس به بهانه عید شروع میکنه به گردگیری و تازه کردن خونه ش ... ولی این وسط  یه عده هستند که خونه دلشون از هر سال گرفته تر و دلگیر تره ... اونایی که عزیزی از دست دادند و جای خالیش و میبنند ... اونایی که منتظرند ... اونایی که بیماری دارند گوشه همون خونه ی به ظاهر تمیز و باطراوتشون ... اونهایی که گرفتاری عمیقی دارند در دلشون ... و اونایی که دلتنگند برای عزیزی ...  بیاین برای دلای همدیگه دست به دعا برداریم ... و اگر کاری از دستمون برمیاد دستی به خیر ... که شاید حتی به قدر ذره ای دلتنگی برای دلی کمتر و کمتر بشه ... تا مزه ی شیرین بهار به ذائقه همه خوش بیاد ...

*دل تنگ و دست تنگ و جهان تنگ و کار تنگ ... از چهار سو گرفته مرا روزگار تنگ ...



*من و تو مثل دو تا رود موازی بودیم ... من که مرداب شدم کاش تو دریا بشوی..!      "مهدی فرجی"

*مطمئنم با این وضع آشفته ی نوشتن پی به حال من بردید ... حوصله ی شرح قصه نیست ... به قول معروف حال بی حوصله ها را خود بی حوصله ها می فهمند ...

ادامه مطلب
نوشته شده در شنبه بیست و چهارم اسفند 1392ساعت 1:6 توسط بی گاه ...| |


رخت بر بست ز دل شادی و


هنگام وداع


با غمت گفت


که یا جای تو 


یا جای من است ...


                                                                 "فرخی یزدی"


*کلی حرف هست تو دلم که بزنم .. ولی ... اینکه چطوری بنویسم که باورش کنی سخته برام ... میترسم شعار باشه ... لاف باشه ... زیادی ساده و سطحی باشه ... ولی هرچه هست همین حرفهای ساده ی سطحی دارند قلبم را در مشت میفشارند ... به همین سادگی ...

*بی شمس چشمهای تو ابری ست خلوتم ... لختی بتاب ، من به مجالی دلم خوش است ...

                                                                                                               "عباس کریمی"

*دیدین گاهی شیشه ی دلت داره میلرزه و تو هی نگهش میداری که کسی نفهمه و چیزی بهش نخوره که بشکنه و ... بعد یکدفعه انگار همه چی دست به دست هم میده و بی اختیار تنگ دلت میشکنه و غرق اشک میشی ... امروز که دلتنگ تر از همیشه ی عمرم بودم با یه پیام از یه دوست شیشه ی دلم شکست ...

"سلام ... پیام دادم بگم : اکثرا" تو حرم به یاد تو بودم ... جات خیلی خالی ....."

اینکه من و به محبت تو نسبت میدن برای من عین لذته  ... اما ... آقا ..... برای تو چی؟!

*شیخ را گفتم: هم‌شأن و هم‌تراز ذکر "یاهو"، "یا من إلا هو"، "یا من لیس له إلا هو"، نزد خدای تعالی چه بود؟ گفت: دل‌پویه‌ی برآمده از نهاد ملحدی که نجوا کند: کاش خدایی بود. گفتم از آن بالاتر چه؟ گفت: آه برآمده از دل آن لاأدری یا شکّاک که می‌گوید: کاش خدایی باشد ...

*امروز دوبار دستی به سمتم دراز شد که نتونستم پر کنم ... توفیق نبود یا روزی اونا، نمیدونم ... ولی حالمو به هم ریخته از غروب ...

*دیشب برای آرامش دل عزیزی فال گرفتم ... و چه غزل نابی بود ... عین دلالت خیر ...

باز مستان دل از آن گیسوی مشکین ، حافظ .... زانکــه دیوانه همـــان به که بود انـــــدر بند ...

*گاهی اوقات که دوستی ، تنها از پشت این واژه ها و کلماتی که هرشب از پس کوچه های دلم میگذرند و بر دیوار این کلبه می نشینند ، مرا ندیده و نشنیده دوست میخواند ، و چنان با مهر دستم را در دست خویش میفشارد و گرمی محبتش مثل اکسیر ناب و زندگی بخش عشق در دلم جاری میشود ، از مهربان خدای خوبم برایش هزار هزار اتفاق خوب و لحظه هایی پر امید آرزو میکنم ... که تنها دارایی و بزرگترین سرمایه ام همین است که پیشکش محبتش کنم ...

*بیا و برای این دوست داشتنت فکری بکن ، جا نمی‌شود در من!                        "عباس حسین نژاد"

*دانلودانه به یاد سالهای دور ...

                                       

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم اسفند 1392ساعت 23:29 توسط بی گاه ...| |

گل و تـــرانه و لبــخنــد می رســــد از راه

بهار ، سرخوش و خرسند می رسد از راه



گذشــت دلــــــــهره آور غروبِ تنــــــــــهایی

پــگاهِ روشنِ پیـــــــــوند ، می رســـد از راه



بهار، گمشـــــده یِ سبزِ آســــمانی ماست

کســی که گفتم و گفتند می رســـد از راه



کســــــی که روح به افســـردگی دچارِ مرا

نجـــــــات می دهد از بند، می رســـد از راه



مگو بهــــــــار، بگو روز بکـــــــرِ رستاخیــــــز

بگو رسولِ خداونـــــــــد می رســــــد از راه



همیشه تازه، همیشه رها، همیشــــه زلال

همیشه دلکش و دلبنـــــد، می رسد از راه


اگرچه آخِــــــــــــــرِ اسفند اوّلِ عیـــــد است

بهـــــــــــــار اوّلِ اسفند می رســــــــد از راه


                                                                                 "مرتضی امیری"



*همیشه سرودن این بهاریه های دلچسب ، بنا به حضور نوروز و بهار هم نیست ... گاهی بهار به دلت میریزد ، با حضور کسی ... با امید به بودن کسانی ... گاهی بهار ، همین بودن هاست ... همین آمدن ها ... همین شدن ها ... .... وقتی بهانه ای برای طراوت داشتی ... امیدی برای روز ... خیالی برای شب ... همین ها بهاریه ای ست برای دلت که در عین جدایی نیز خزان نخواهد داشت ... برگ زرد زیبای پاییزی نیز در مشام جانت عطر بهار میدهد ... میبینی ؟! ... حتما" نباید اسفند شود تا بهار در دلت جوانه زند ... بهار ، "بودن هایی" ست که عطر دارد تنفس شان ... آهنگ خوش بودن دارد قلبشان ... و بوییدنشان تو را به دشتی پر از شکوفه های سپید و صورتی می برد که آسمانش پر از شوق و امید است ... برایت بهاریه ای چنین آرزومندم ...

* و نا گاه عشق ... عشق نه ! چیزی عجیب تر ...... چیزی شبیه زلزله .... اما مهیب تر ......

*گفتم:

این آبیِ بلند

با این گشودگی ش

مگر به پرواز نمی‌خواند ؟

گفت:

”آری، اشارتی ست خاصان را،

بر هر پَری با هزار زنجیر چاره‌سازان را،

لیک

تو را درون قفس

فکرِ دانه

به باشد ...!

 

                                             "سعید رضوانی"


*و دوباره مینویسم : " بهار سوگند طبیعت است ، برای اینکه بگوید شروع دوباره افسانه نیست ... "

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اسفند 1392ساعت 16:45 توسط بی گاه ...| |

اینقـــــدر مرا با غم دوریت نیــــازار

با پای دلم راه بیا قدری و ... بگذار

 

این قصه سرانجام خوشی داشته باشد

شاید که به آخــــر برسد این غم بسیـار

 

این فاصــــــله تاب از من دیوانه گرفتـــه

در حیرتـــم از اینهمه دلسنـــگی دیــــوار

 

هر روز منم بی تو و ... من بی تو .... و لاغیر

تکرار ..... و تکرار ... و تکرار ... و تکرار   ...

 

من زنده به چشمان مسیحای تو هستم

من را به فراموشـــی این خاطره نسپـــار

 

کـــاری که نگاه تو شبی با دل ما کرد ،

با خلق نکرده است ، نه چنگیز نه تاتار ...

 

ای شعر ! چه میفهمی از این حال خرابم

دست از سر این شاعر کم حوصله بــردار

 

حق است اگر مرگِ من و عالــــم و آدم

بگـــذار که یکبار بمیریم  ،  نه صد بار ...!

 

تصمیم خـــودم بود به هرجا که رسیـــدم

یک دایـــــــره آنقدر بزرگ است که پرگــار

 

اوج غم این قصه در این شعر همین جاست

من بی تو پریشـــان و ... تو انگار نه انگار ...

                                                                                 "رویا باقری"


*دلتنگ که باشی ... حتی صدای کشیده شدن قلم روی کاغذ ، در تنهایی و خلوت شب ، برایت نتی از عشق می سراید و تو را با خود به عمق اندوهی خوشایند میکشاند ...

*و چه انتظار بزرگی است .... اینکه بدانی ... پشت هر "دوستت دارم" ... چقــــــــــدر دوستت دارم...

                                                                                      "لیلا کردبچه"

    


  *شیرینی تلخی که در دلتنگی ماست ... درهیچ جایی نیست  ... حتی در رسیدن

  وقتی به راهت مومنی، رنجی ندارد ...  سقراط بودن ، شوکران را سرکشیدن ...    

                                                                                                                         "رویا باقری"

*یه وقتایی حس میکنم چیزی درونم گم شده ... یه حس ... یه باور ... یه چیزی که تا دیروز یا همین چند وقت پیش داشتمش .. اما هر چی فکر میکنم نمیدونم کجا جا گذاشتم .. دقیقا" کجا گذاشتمش ، که برگردم همونجا و برش دارم و از این بلاتکلیفی و نگرانی در بیام ... اونقدر اتفاقهای بزرگ و کوچیک تو این مدت افتاده ... اونقدر جاهای مختلف رفتم و برگشتم  ... سردرگم میشم ... مثل دختر بچه ای که توی یه بازار شیک و بزرگ ، غرق اسباب بازی های رنگ و وارنگ شده و حالا ... گم کرده ... آره ! خودش گم نشده ... مامانش و گم کرده ... فرقش اینه که نباید وایسه سر جاش تا مامانش پیداش کنه ... باید خودش بگرده ... تلاش کنه که مامانش و پیدا کنه ... مامانش که گم نشده ..؟ شده..؟!

* ای کاش که جای آرمیدن بودی ...  یا این ره دور را رسیدن بودی ...                   "خیام"

*آنچه ما را بسوی ایمان به خدا می‌راند، ضرورت عقلی نیست، رنج حیاتی است. و ایمان به خدا – بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم – پیش از هر چیز و بیش از هر چیز، همانا احساس نیاز و اشتیاق به وجود است، عطش الوهیت است، حس کردن جای خالیِ اوست، آرزوی وجود داشتن اوست.

ایمان به خدا همانا آرزوی وجود داشتن اوست و همچین عمل کردن به مقتضای وجود محتملِ او، و زیستن با این آرزو و اشتیاق، و او را سرچشمه‌ی درونی کردار انسانی خود دانستن. این اشتیاق یا عطش الوهیت، زاینده‌ی امید است، امید زاینده‌ی ایمان است و از ایمان و امید، کردار نیک می‌زاید. از این اشتیاق درونی است که حس زیبایی و کمال و خوبی در ما پدیدار می‌شود.

بارها این حرف را تکرار کرده‌ام که ایمان به خدا، در وهله‌ی اول، و لااقل، آرزوی وجود داشتن اوست.

ایمان مایه و مبنای امید است و امید ضامن ایمان است. این حاکی از پیوند امید و ایمان است، بلکه حاکی از دست نشاندگی ایمان به امید است. در حقیقت ما امیدمان را از ایمان نداریم، ایمانمان را از امید داریم. ایمان به خدا، و آرزوی پرشور وجود داشتن او که ضامن جاودانگی آگاهی بشر خواهد بود، ما را به سوی ایمان به خدا سوق می‌دهد.

                                      درد جاودانگی(سرشت سوگناک هستی)میگل د اونامونو؛ ترجمه بهاء الدین خرمشاهی


*ز خرده گیری روز حساب آزادم ... ورق چنان سیاه کرده ام که نتوان خواند ...   "طالب آملی"


نوشته شده در دوشنبه دوازدهم اسفند 1392ساعت 0:8 توسط بی گاه ...| |

بمون ولی به خاطر غرور خسته ام برو ..

برو ولی به خاطر دل شکسته ام بمون ..

 

به موندن تو عاشقم ، به رفتن تو مبتلا

شکسته ام ولی برو ... بریده ام ولی بیا ..

 

چه گیج حرف می زنم ، چه ساده درد می کشم

اسیر قهـــــر و آشتی ...  میون آب و آتشم ...

 

چه عاشقانه زیستم ،  چه بی صدا گریستم ...

چه ساده باتو هستم و چه ساده بی تو نیستم!

 

تو را نفس کشیدم و به گریه با تو ساختم ...

چه دیر عاشقت شدم ...  چه دیرتر شناختم !

 

تو با منی و بی توام  .... ببین چه گریه آوره ..

سکوت کن سکوت کن ...  سکوت حرف آخره ..

 

ببین چه سرد و بی صدا ، ببین چه صاف و ساده ام

گلی که دوست داشتم ...  به دست باد داده ام ...

 

بمون که بی تو زندگی تقاص اشتباهمه ...

عذاب دوست داشتن تلافی گناهمه ...

 

                                                                              "عبدالجبار کاکایی"

             

* کلا" ترانه رو کمتر از غزل و قصیده و سپید دوست دارم ... ترانه های آقای کاکایی و خوندم کم و بیش .. ولی این خیلی به دلم نشست ...

*با همه ی بی سر و سامانی ام ..................... باز به دنبال پریشانی ام !     "محمدعلی بهمنی"   

*یک نفر هست که از پنجره ها ... نرم و آهسته مرا می خواند ...

    گرمی لهجه ی بارانی او ... تا ابد توی دلم می ماند ...

*"قرار" همیشه در آرامش نیست ... گاهی در عین تلاطم و تردید ، قراری تو را نوازش می دهد از جنس نا آشنایی آشنا ... که در بندش نیز بیقراری را خوشتر دانی ...

*بتاز اسب خودت را ، ولی مراقب باش ... که شرط بردن بازی ، سلامت شاه است ...!        "رؤیا باقری"

*آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است ،"دل" به یک لحظه ی کوتاه به هم می ریزد ..     "فاضل نظری"

*یادش بخیر ... نیمه های اسفند که میشد ، صبح روز جمعه ی نزدیک عید ، وقتی که از خواب بیدار میشدیم و میدیدم مادر دو سه ظرف گندم که با پارچه سفید پوشانده بود تا جوانه بزنند را روی طاقچه ی اتاق رو به حیاط خانه رو به آفتاب گذاشته ، میفهمیدیم که امروز خانه تکانی شروع میشود  ... یاد فرش شستن ها با مادر و آب پاشیدن ها به هم ... یاد بالای چهار پایه رفتن ها و پرده و شیشه تمیز کردن ها و زمین خوردنها بخاطر بازیگوشی هایمان ...یاد پسته و تخمه بودادن های مادر و ناخنک زدن های ما ... یاد شیرینی پختن هاش ... یاد همه ی آن لحظه های با هم بودن ، کنار هم بودن ، کمک هم بودن بخیر ... همه ی ذوقمان این بود که کارهای خانه تمام شود و برسیم به جایزه مان ... که همان چمدان کرم رنگ حصیری خاطرات مادر بود ... با بندهای چرم قهوه ای و قلابهای بزرگ فلزیش ... که پر بود از عطر جوانی مادر ... از یادگاریهای بزرگ و کوچکی که جمع کرده بود تا شاید یک روز به ما نشان بدهد ... که بگوید مادر همیشه شبیه مادری که امروز است نبوده ... که به این شکستگی و خستگی نبوده ... پیراهن کوتاه مشکی رنگ با حلقه های در هم زری و طلایی اش ... روسری سفید بلندش ... سجاده و چادر سفره ی عقدش .. و سه عکس قدیمی فوری که همه ی خاطرات خوشش بود از آن زمان دور ... و عکسهای جوانی پدر ... که مثل تکه ای جواهر پیچیده شده بودند لای دستمالی سفید با گلدوزی صورتی خوشرنگ ... و یـــــک عالمه تحفه ی دیگر ... من و خواهر و برادرم حلقه میزدیم دور چمدان و وقتی مادر هر کدام را بر میداشت و باز میکرد، ما هم هر کدام سهمی برمیداشتیم و به خودمان میگرفتیم و دست و سرمان میکردیم ، که کی قرار است اندازه مان شود و بپوشیم ... و بعد با کشیدن های از دست هم ، مادر را کلافه میکردیم و او جمع میکرد بقچه ی خاطراتش را و به پیشواز سالی جدید از عمرش میرفت و ما با عطر خاطرات شیرین مادر خوشحالتر از هر سال و به زندگی امیدوار ، به نوروز سلامی میگفتیم از جنس امید و تازگی و طراوت ...

*هنوز جمله ی گل دخمل که از پدرش پرسید: "بابایی داری چکار میکنی یه ساعته؟!" به نقطه ی پایان خودش نرسیده بود ،که شازده پسر فرمود: " هر وقت دیدی یه مرد به صفحه گوشیش به شدت دقت میکنه و انگشتشم روی صفحه حرکت میکنه ، بدون داره بازی مهمی میکنه پس با سوالاتت مزاحمش نشو آبجی من!!

نوشته شده در چهارشنبه هفتم اسفند 1392ساعت 23:30 توسط بی گاه ...| |

نه از ستایش ستایشگران شاد شو ،

و نه از ملامت ملامت‌گران غمگین باش ..

بنگر که چگونه

درختان در فصل بهار

جامه‌ی شکوفه بر تن می‌کنند،

و بی‌آنکه در بند ستایشی باشند،

در فصل تابستان

میوه می‌دهند ...


آنها در فصل پاییز،

برگ‌هاشان را می‌ریزند

و بی‌آنکه از سرزنشی بهراسند،

در فصل زمستان،

عریان می‌شوند...

..

انسان با فهم محدود خود،

نمی‌تواند معنای نجوای باران و برگ‌های درختان را دریابد،

هنگامی که باران،

خود را به شیشه‌ی پنجره می‌کوبد،

باز انسان سخن او را نمی‌فهمد...

آه، افسوس!

انسان نمی‌تواند معنای نجوای باد

با گل‌های باغچه را نیز بفهمد...

                                     

                                                               "جبران خلیل جبران"


*دلم خلوتی میخواهد از جنس غروب ساحلی یک دست و تمیز ... که روی شنهای خیس و خنک آن ، قدم بزنم ، و گاهی با تکه ای چوب ، شکل همه ی آرزوهای کوچک و بزرگم را نقاشی کنم  و دورشان خطی بسته و محکم بکشم ، که کسی نتواند آن ها را از من بگیرد ...

* گوش ها بسته دهان ها بازند ... کر شدم بس که شنیدم از هیچ ...         "مژگان عباسلو"

*این مطلب و که توی وبلاگ پندار سپید خوندم ، بغض عجیبی گلوم و گرفت ...

دوستی می گفت : خیلی سال پیش که دانشجو بودم ، بعضی از اساتید عادت به حضور و غیاب داشتند. تعدادی هم برای محکم کاری دو بار این کار را انجام می دادند. ابتدا و انتهای کلاس ...که مجبور باشی تمام ساعت را سر کلاس بنشینی.هم رشته ای داشتم که شیفته یکی از دختران هم دوره اش بود. هر وقت این خانم سر کلاس حاضر بود، حتی اگر نصف کلاس غایب بودند، جناب مجنون می گفت: استاد، همه حاضرند! و بالعکس، اگر تنها غایب کلاس این خانم بود و بس، می گفت: استاد امروز همه غایبند، هیچ کس نیامده!

 در اواخر دوران تحصیل، باهم ازدواج کردند و دورادور می شنیدم که بسیار خوب و خوش هستند.

امروز خبردار شدم که آگهی ترحیم بانو را با این مضمون چاپ کرده است:

 .

 .

 هیـچ کس زنده نیست… همه مُردند ...


  *شاید عشق همین باشد ...


ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه چهارم اسفند 1392ساعت 18:23 توسط بی گاه ...| |


سر آن ندارد امشب


که برآید آفتابی ،


چه خیال ها گذر کرد و


گذر نکرد خوابی ...


                                                                      "سعدی"



نوشته شده در جمعه دوم اسفند 1392ساعت 10:38 توسط بی گاه ...| |

مرا به بند تو


دوران چرخ راضی کرد ،


ولی چه سود !


که سررشته


                      در رضای تو بست .......


                                                                                                       "حافظ"


* همه ی راز ِ علاقه ی آدمی به آدمی


   همین رویای ساده ی رفتن

   و بعد بی خبر آمدن های همیشه ی اوست ...


                                                                            "سید علی صالحی"


*دوستان همیشگی بی گاه ... از اینکه چند وقتی بهتون سر میزنم و کامنت نمیذارم از دستم دلخور نشید ... حالم که روبراه شد ، حتما" جبران خواهد شد ...



ادامه مطلب
نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1392ساعت 22:51 توسط بی گاه ...| |

دلتنگی ِ


            حزن آور ِ


                         یک کهنه سه تارم ...


                                                                                        "حامد عسگری"


نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1392ساعت 23:22 توسط بی گاه ...|

در عاشقی گریز نباشد ز ساز و سوز ...


استاده ام چو شمع ،


                            مترسان ز آتشم ...

                                                                        

                                                                                                        "حافظ"



نوشته شده در شنبه بیست و ششم بهمن 1392ساعت 10:8 توسط بی گاه ...| |


از غم که چشم های تو لبریز می شود

انگار فصل ها همه پاییز می شود ...

 

وقتی که خنده می کنی و حرف می زنی

پاییز چون بهار دل انگیز می شود ...

 

تلفیق چشم شیر و غزال است چشم تو

چون با غرور و عشق گلاویز می شود ...

 

جز سایه ای نماند ز من با طلوع عشق

آن نیز با غروب تو نا چیز می شود ...

 

با عطر گیسوان تو در باد مثل گل

صد پاره باز جامه ی پرهیز می شود ...

 

وانگاه روح عاشق من مثل قاصدک

در جستجوی دوست سبک خیز می شود ...

 

با من بمان که بودن من با تو ممکن است

شاعر بدون عشق، مگر نیز می شود ... ؟


                                                                                   "سید محمد مجید موسوی گرمارودی"


*وقتی کنارمی ، تمام تلخیِ نبودنت را یک جرعه سر میکشم و چیزی جز سرخوشی حضورت در دلم نمی ماند ... باز در همان هوای خوشِ بودنت ، سردی یاد نبودنی کوتاه نیز ، لرزه به جانم می اندازد ، چه برسد به نبودنی مدام ... کاش دست من بود ضربان قلب نازنینت، مادر! تا بتوانم ذره ذره زندگیم را بدهم و تو بمانی کنارم و نفس نفس به جانم زندگی بریزی ...


*دیدن تو...


همان آب سردی ست که

آتش غم هایم را خاکستر می کند ...                                                 
"پریشاد یوسفی"


*یه گوشه ی کوچیک این دل ، هنوز هوایی ست ... هوایی خدایی که چند وقتی ست مقابلم نشسته ، اما سکوت میکند و تماشایی حزن انگیز ... یا من حالم خوب نیست و او میداند ... یا او دلخور است و من نمیدانم ... هر چه هست خوب نیست ...

خداوندا ... خداوندا ... قرارم باش ، یارم باش ...

                                                                       جهان تاریکیِ محض است  ... میترسم ، کنارم باش ...


*



نوشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1392ساعت 0:17 توسط بی گاه ...| |

درخت‏ هـــــا همه عریان شدند، آبـــــان شد

و باد آمــــــد و باران گرفـــت و طوفــــان شد

نیامـــــــــدی و نچیـــــدی انار سرخــــی را

که ماند بر سر این شاخه تا زمستان شد ...


نیامدی و ترک خورد سینه ‏ی من و .... آه ...

چقــــدر یک شبه ، یاقوت ســـــــرخ ارزان شد

چقــــدر باغ پر از جــــعبه‏ های میـــوه شد و

چقــــدر جعبه‏ ی پر، راهـــــــی خیابان شـــد

چقــــدر چشم به راهت نشستم و تو چقدر

گذشتن از مـــن و رفتن برایت آســـــان شد


چطــــــور قصه‏ ام آنقـــــــدر تلخ پایان یافت ..

چطــــــور آنچه نمی‏خواستم شود .. آن شد!

انار سرخ سر شاخه خشک شد ،

                                          افتاد ...

 و گـــوش باغ

                  پر از خنده‏ ی کلاغان شد ...

                                                                                  "پانته آ صفایی"




*این روزها آفتاب نیز تاب تابیدن ندارد ، وقتی به باغی یخ زده مینگرد .... و جای خالی آنهایی که دیگر نیستند ...  آفتابگردانی که عاشقش بود .. درختی که دستانش را هر روز صبح به تمنای آغوش گرم او به آسمان میبرد ... و گلهایی که هر صبح با دیدن او ، روی گونه هایشان شبنم شوق می غلطید  ......

                                                                                       آری ... این روزها آفتاب نیز تاب تابیدن ندارد ...


*ای مانده بی جواب سوال جدایی ات ... سر در گمم به قصه ی بی رد و پایی ات ...

با اینکه جنس جاذبه ی هر دومان یکی ست ... پس میزند مـــــرا دل آهنربایی ات ...   

                                                                                                                              "علی ارجمند"


*داشتم به این فکر میکردم که اگر همین جا هم نبود .......................... وای که اگر همین جا هم نبود ...!


*غصه ام میکشد ای دل ، سخن صبر مگو! .. وه چرا گویی از آن کار که نتوانی کرد!

                                                                                                                       "امیرخسرو دهلوی"  

                                                                                                                                                  


 *داداش می گفت : یه کتاب خریدم چند شبه مشغول اونم ... سوته دلان و میگفت ... قراره برام بیاره ببینمش ... حالا اگه خودش بیاد البته ... بهش گفتم منم دو سه باری کتاب "ضد" رو خوندم این اواخر  ... خسته نمیشم از مرور هرباره ی اون .... گفت : فاضل نظری ؟ گفتم : آره ... گفت: اصــــــــلا" ... وقتایی که مثل الانم ، اصلا نباید برم سراغ شعرای فاضل ، حال آدم و دگرگون میکنه ! ... خوب حرفی میزد ... منم همینطوری ام ... شعر یه دنیایی دیگه برام میسازه  ... به قول دوستی عزیز سوزنده اما تسکین دهنده ... اونم فضای غریب شعر فاضل و شبیه اون ...

 

اگر خواستید از من یاد کنید

بگویید:

شعری بود

که نمی توانست خوب تمام شود.

                                                                       "مهرداد بابایی"

If you want to remember me

Say that

                                                                               "I was a poem, couldn’t end well"


*همیشه به این فکر میکنم که خدا که روح خودش و در انسان دمید و اینگونه قلب او رو دلبسته و محصور عشق و محبت کرد ، خود چه محبوب پروردگاری ست در این وادی .... و چه دوست داشتنی و غریب ... که ذره ای از دم او چنین به پا میکند ... و خود او چگونه ست در دلدادگی دوستانش ...


*داشتم موزیکهای قدیمی و مرور میکردم رسیدم به این ... یه مدت موزیک وبم بود ... یاد اون روزها و اون سال افتادم ..

***نیستی که سرده ..

نوشته شده در یکشنبه بیستم بهمن 1392ساعت 14:6 توسط بی گاه ...| |

از نفسهای من ای سینه پر از زخم شدی ،

خط کشیدند به دیوار تـــــــو زندانـــــی ها ...


حاصل از این همه طوفان و هیاهو  هیچ است ...

 

         زلف می ماند و

                                    انبوه پریشانی ها ...


*این ابیات "حسین جنتی" این روزها ، مثل صدای تیک تیک ساعت ، مدام ذهنم را مرور میکنند ... مدام ...


         


*همش خدا خدا میکنم نکنه این روزهای سرد و برفی کسی بی خونه باشه و مجبور باشه تو خیابون و تو این سرما و یخبندون یه گوشه شبش و صبح کنه ...

نوشته شده در پنجشنبه هفدهم بهمن 1392ساعت 11:20 توسط بی گاه ...| |

بــه تمنــای تــو دریــا شــده ام


گــر چــه یکــی ســت،


سهــم یــک کــاســه ی  آب و


دل دریــا

                از مــاه . . .

                                                               "فاضل نظری"


*کاش هر چی و که من قبول داشتم تو هم قبول داشتی ... هر چی و که من دوست داشتم ... هر چی و که  برای من مهمه ... ولی افسوس ... همیشه فقط چیزایی مهم بوده که برای تو ... و من برای اثبات مجبور به سکوت ... این دوستی نیست .. هست؟!

*کشته ی خواهش دل گردیدیم  ...  کیست غیر از دل ما ، قاتل ما  ...            

*دیشب همینطور که داشتم کانالها رو عوض میکردم و دنبال بهونه میگشتم یه دفعه دیدم آی فیلم "شوق پرواز" گذاشته .. اتفاقا پلانی بود که کوروش تهامی پشت فرمون تو جاده داشت این شعر فریدون و به سبکی که همایون شجریان خونده زمزمه میکرد ... به دلم نشست ... زمزمه کردن شعر و دوست دارم .. خیلی وقتا تو جاده همین برنامه رو داریم ................  هوس سفر کردم ... مخصوصا" تو این هوا ...  

مرا عمري به دنبالت كشاندي

                                   سرانجامم به خاكستر نشاندي


ربودي دفتر دل را و افسوس ...


                                  كه سطري هم از اين دفتر نخواندي ...

                                                                                               "فریدون مشیری"



نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم بهمن 1392ساعت 11:47 توسط بی گاه ...| |


جدا کردی مسیر خویش را از من


ولی دستی


به هــم پیوند داده

                        انتهـــای این دوراهـــــی را ...


                                                                                       "سورنا جوکار"

* بی خیالت سر نکردم،بی خیالم سر مکن ..خواب را در چشمهای خسته ام باور نکن!"ناصرحامدی"

*امروز از اون روزهاست که کلا" حوصله ندارم! حوصله هیچی و ... از صبح هرکار کردم به دلم ننشست ... گوش دادن به موسیقی ،خوندن کتاب یا چند خط شعر ، نفس عمیق توی هوای باز ، یه فنجون چای داغ ، کار ، وبگردی  ... ،...، هرکار کردم "قرار" نگرفتم ... چی میشه آدم آخه؟! خدا! چی خلق کردی !! خودمونم نمیدونیم چمون میشه یهو ! خو تو میدونی خودت بگو دیگه ..

*هر روز کندی از بهار زندگی برگی ... تقویم عمرم پر شد از پاییز ... می بینی ...؟!       "صباغ نو"

*الان کلا" پاپ دوست داشتم بذارم ...یهو!!

*که تو هم باز کنی دست تموم گره ها مو ...

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم بهمن 1392ساعت 13:27 توسط بی گاه ...| |

چه دلنشین عصرانه ی دلچسبی ست ،


وقتی برف

این دلبرانه تحفه ی آسمان

سپید و سرد و رقصان ،


روی گونه های سرخ و تب دارت بنشیند


و تو با چشمانی بسته

و لحنی پر از سکوت

برایش دلدادگی زمزمه کنی ...


و او برای داغ دلت

قطره قطره آب شود ... 

 

                                                 " بی گاه"


*باز دلبر به دلم قصد شبیخون دارد ...


*گاهی پرم از عاشقانه هایی مگو ... پرم از شور ... پرم از هر چه بیقراری ست ... پرم از ...


*ناخوش شده ام درد تو افتاده به جانم ... باید چـــه بگویم به پرستار جوانم ...؟

تب کرده ام امــا نه به تعبیر طبیبان ... آن تب ، که گل انداخته بر گونه ی جانم ...

لب بسته ام از هرچه سوال ست و جواب ست ... می ترسم اگر باز شود قفل دهانم ... 

                                                                                                             "بهروز یاسمی"

*یه وقتایی همه چی درست پیش میره ... درست و بی نقص ... تو هم خودتو میسپاری به هر چی که قراره بشه ... که خودتم دلت بهش راضیه .. که خودتم ته ته دلت خیلی میخواد ... ولی یه دفعه همه چی عوض میشه ... یه جوری که تو فکرشم نمیکردی ... هر جور دیگه میشد بشه ولی نه اینجوری که الان شد ... حس میکنی معجزه شده ، اما نه برای اینکه تو کاری و بکنی  ... فقط برای اینکه اون کار و نکنی ... بخاطر همین نشونه ها دست نگه میداری و یکم فکر میکنی ... که چرا یه وقتایی نشونه ها رو برعکس میبینی ...؟!

_هی راننده !!  چشماتو باز کن! گردش به راست ممنوع! گردش به چپ ممنوع! فقط "این راه" به جاده ی اصلی میرسه ! پس مستقیم برو !

*الهی ظاهری داریم بس شوریده و باطنی داریم بخواب غفلت آلوده و دیده ای پر آب ... گاهی در آتش می سوزیم و گاهی در آب دیده غرق ...

الهی بر عجز خود آگاهم و بر بیچارگی خود گواهم ؛ خواست خواست توست ؛ من چه خواهم ..


                                                                                                       "خواجه عبدالله انصاری"



ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن 1392ساعت 1:14 توسط بی گاه ...| |


سعی من

در سربزیری

بی گمان بی فایده ست ...

 

تا تو بوی زلفها را می فرستی با نسیم ...


                                                                                                  "کاظم بهمنی"


*گاهی اونی که فکر میکنی نیست ... خیلی بدتر از اونیه که فکر میکنی ... گاهی هم برعکس ... خیلی خوشایند تر از اونی که فکر میکنی ... وقتی میفهمی که اونی که فکر میکردی نبوده حالت خیلی بهتر از اونی میشه که بود ... نه؟!!

*مدت بیگانگی ها یافت چندان امتداد ... کز ضمیرم رفت یاد آشنایی های تو ...      "نور گیلانی"

*جدای  از اینکه کلا" یکتای عزیزم رو به عنوان نابغه تو همه چی قبول دارم و دوسش دارم ، از بعضی کارای خاص و خلاقیتهایی که حتی توی محیط وب ازش میبینم لذت میبرم ... مثلا" پارسال عید عکسهای سیزده بدر همه دوستای وبلاگی رو جمع کرد و یه کلکسیون تشکیل داد که هرکدوم از دیدن اونها چقدر لذت بردیم ... امسال شب یلدا هم فایل صوتی حافظ خوانی هر کدوم و گرفت و باز یه مجموعه جالب ... خوشم میاد از این تیپ کارهای وبلاگی ... شاید خودمم همین کار و برای دوستام کردم ... به قول دوست گرامی "پالیزبان" زیبایی رو باید گسترش داد" حالا تقلیدی هم که باشه نه؟! مثلا" همین دست نوشته ... جرقه ای زد به ذهنم که کاش دوستان همگی همین کار و بکنید ... جدای از انتخاب تک بیت های زیبا ،میتونه چقدر تصویر، شبیه مجموعه مینی شعر که این روزها خیلی هم باب شده درست کنیم ... چطوره؟! موافقاش بزنن قدش!!

*و این هم دست نوشته زیبای میهمان جدید کلبه ی بی گاه .. که به نام "من و .... بی خیال رفیقم" ایشون و میشناسیم ، که با خوش ذوقی اون رو روی این تصویر زیبا تنظیم کردند و برای من فرستادند ... تقدیم به همه ی دوستانم ...

         



ادامه مطلب
نوشته شده در جمعه یازدهم بهمن 1392ساعت 19:30 توسط بی گاه ...| |


میخواستم خراب نگاهش شوم ... نشد ..

بیچاره ی دو چشم سیاهش شوم ... نشد ...

 

میخواستم که در دل شب ها ستاره ای

 

                                                چرخان


                                                        به گرد صورت ماهش شوم ،


                                                                                            نشد ...

 

...

 

میخواستم دریچه ی پژواک خنده اش،


                                            یا آینه

 

                                                   مقابل آهش شوم ... نشد ...

 

گفتم به خود که همدم تنهایی اش شوم ،


بی چشمداشت !


                       پشت و پناهش شوم ...  نشد ...

 

میخواستم حادثه باشم برای او    ...


شیرین و تلخِ قصه راهش شوم ...


                                           نشد ...

 

میخواستم به شیوه ی ایثار و معجزه


قبله برای قلب و نگاهش شوم  ... نشد ...

 

گفتم به خود

 

                 " همیشه " ی او می شوم


                                                       ولی !


حتی نشد که " گاه به گاهش " شوم ...

 

                                                   نشد ... ... ...


                                                                                    "عباس عسگری پور"

*از هرچیزی که برام پیش بیاد تو زندگی هراسی ندارم ... نه اینکه بیخیال باشما ... به هم میریزم ولی معمولا" بالاخره یه راهی برای حلش پیدا میکنم و خلاص .. فقط همیشه از خدا خواستم "خدایا تن سالم و از هیچکس نگیر" ... مخصوصا" بچه ها ... ینی دلم ریش میشه ببینم بچه کوچیک کسی مریضه ، اونم خدای نکرده لاعلاج .. بقولی "راضی دارم خودم هرچیم میشه بشه بچه ها نه"  ... خدا بچه ی هیچ مادری رو بیمار نکنه ...

*تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد .... وجود نازکت آزرده گزند مباد ...

سلامت همه آفاق در سلامت توست .... به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد ...            " حافظ "

*یادمه بچه که بودیم ، دو شیفتم بودیم اون زمانها ، حالا نگین سال 42 و اینا ... حدودای سال 70 ... جدای از درس که توی یک فضای رقابتی شدیدی بود ... دنبال تجربه ی هر کاری بودیم ... هر ورق A4 که روی موکت تابلو اعلانات میزدن رو از خط اول تا آخر میخوندیم و هرررر مسابقه و طرحی که بود ثبت نام میکردیم ... از قرائت و مفاهیم قرآن که همیشه بود بگیــــــــــــر تاااا تئاتر و تواشیح و سرود و کتابخوانی و روزنامه دیواری و اووووه که نگم براتون !! مسابقه ورزشی هم که خداروشکر بدون امکانات و فضای تمرینی که هـــــــیچوقتم نبود، باز همچنان در صحنه ، گروه ثبت نام میکرد ... 5،6 تایی بودیم دور هم .. چه روزهای پرهیجان و پرتکاپویی بود ... مخصوصا" این ایام که دیگه تزیین کلاسها و نمازخونه و چه و چه هم اضافه میشد ... فقط موندم کی درس میخوندیم ما!! واااالا به قرعان!! تازه یادمه کلاس سوم راهنمایی یا شایدم دوم بود که سر 25صدم اختلاف بین شاگرد اول تا سوم کلاسمون یک بلوایی به پا شد ... من و یکی دیگه از بچه ها معدلمون شده بود 19/30 .. عاقا جایزه رو دادن به جفتمون ! حالا چی؟!! یه جفت کتونی!! دیدیم نمیشه تو عالم رفاقت بیخیال بود که ... لنگه به لنگه هم نمیشد تقسیم کرد ! برای همین گذاشتیم تو ویترین دفتر مدرسه ، بعد یک ماه ، رفتن یکی دیگه خریدن ،بعد به جفتمون تحویل دادن !!

حرف به کجاها کشید ... میخواستم بگم ... زمان ما کلی هیجان و شادی و رقابت و آموزش تو همین مسابقات مدارس و منطقه و استان به وجود می اومد ... جدای از تفریح و دورهم بودنا سر تمرینها و رفتن به مرکز استان با یه مینی بوس قراضه و خوردن ناهار دورهم و چه و چه ... کلی بچه ها مطالعه و همفکری و هم صحبتی غیر از درس داشتند باهم، که برای همه مون پر بود از یادگیری ... اما این روزها بچه ها با بی میلی درس میخونن ... با بی میلی بازی میکنن  و با دوستاشون ارتباط دارن ... ته تهش پسرا یکم سر فوتبال تو مدرسه تحرک داشته باشن و سر اون رقابتی کار کنن که شکر خدا همیشه هم ختم بخیر نمیشه و گاهی تلفات هم میده ... ولی ندیدم این روزا بچه ای تو سن و سال نوجوانی اونقدرا امیدوار و اکتیو بره مدرسه و برای هر کلمه یا کاری که میخواد یاد بگیره انگیزه و هیجانی داشته باشه ... از چیه؟! خدا میدونه ... تلویزیون و کامپیوتر و تبلت و گوشی و .... ... ... سرجاش ، ولی باز کاش میشد کنار همه ی این تکنولوژی یه کاری کرد برای هدفمند کردن بچه هامون .... ببین ناامید نیستما ... حداقل برای بچه های خودم بتونم کاری کنم کلی ذوق میکنم ... فقط کاش خودشونم از بعضی چیزا لذت ببرن و رغبتی نشون بدن آدم یکم به خودش امیدوار بشه !! نه!!؟

*و اینکه بعد شب تیره و غم آلودم .... تو مثل روشنی یک سپیده می آیی ...             "جعفر مقیمیان"

*شده یه وقتایی وسط کار و دغدغه ی زیاد ، اونم توی همین هوای سرد زمستونی ، دلتون بخواد همه چی و ول کنید بزنید بیرون و برید یه پارکی جایی که هیــــچکس نباشه ... بشینید روی نیکمت و دستاتون و بکنید تو جیب پالتوتون و سرتون و تا ته رو به آسمون صاف خدا بلند کنید و چند تا نفس عمیق بکشید و سرحال که شدید ، یه نگاه به چپ یه نگاه به راست ، کسی نبود یهو بزنید زیر آواز !!

آره خب ! آواز ! .....  فقط دعا میکنم کسی نباشه دور و برتون ! چون احتمالا" بیان به جرم دیوانگی که حالا نه ایشالله، ولی به جرم دلدادگی ببرنتون !!

مخصوصا" اگه اینم بخونید : یه روزی گله کردم ... من از عالم مستی ... تو هم به دل گرفتی دل ما رو شکستی ...

حالا همش که نباید آدم کارای معقول و روی اصول بکنه !! یکمم خارج از قاعده زندگی !! اینا که دیگه سن و سال نمیشناسه ! نمونه پا به سن گذاشته شو هم سراغ دارم که همین کار و کرده ، حی و حاضر !! واااالاه بخدا !! شمام بکنید بعضی وقتا همین کار و ... فقط انتخاب شعرش با خودتون دیگه !!

* و چای دغدغه عاشقانه خوبی ست ... برای با تو نشستن بهانه خوبی ست

 حیاط آب زده ،

                   تخت چوبی و

                                     من و تو

                                      چه قدر بوسه،

                                                 چه عصری،

                                                                چه خانه خوبی ست  ..

                  

غروب اول آبان قشنگ خواهد بود

                                         نسیم و نم نم باران،

                                                                 نشانه خوبی ست ...

مطابق نظر ماست هرچه هست عزیز!

                                                 قبول کن که زمانه زمانه خوبی ست ...

                                                                                                               "حسن صادقی پناه"

* به جـــان خودم من خدای نکرده مجنون نیستما .... الان  با خودتون میگین اینم واسه خودش عالمی داره ! یه روز اونجوری یه روز اینجوری ... ولی کلا" مخالفم با یکنواختی ، مخصوصا" در احوالات شخصی  ... حالا نه به شدت حال خودم ... یکم نرمالترش بد نیست !! آدم ذت خوب بودن و بعد بد بودن میفهمه ... وااالاه!

*چه می شد هستی ام گل بود تا از شاخه بردارم ... که محض لحظه ای لبخند ، در دست تو بگذارم ...

        جوانی ام ، غرورم ، آبرویم ، آرزوهایم ...  تمام آنچه را که از خودم هم دوست تر دارم ...

            اگر از من بپرسی ، عشق "راز مطلق" است، اما ... تماماً عشق تو پیداست در اجزای رفتارم ...

                فقط در لحظه هایم باش ، بی دیدار ، بی منّت .... نه اینکه آدمم !! قدری هوا را هم سزاوارم ...

                                                                                                              "علی حیات بخش"

*برنامه "سمت خدا" رو کلا دوست دارم ... مخصوصا" بحثهای روزهای یکشنبه و دوشنبه و سه شنبه ... بعضی بحثای دینی رو آدم دوست داره به زبون ساده ، خیلی خودمونی تر از همه ی کتابهای تفسیر و علوم قرآنی بشنوه ... هرچند به عمل کار برآید به سخنرانی نیست ... ولی اینکه دخترمم مشتاق شده و میبینه خیلی خوشحالم و به خودمم بیشتر میچسبه ...



نوشته شده در دوشنبه هفتم بهمن 1392ساعت 23:16 توسط بی گاه ...| |


تمام روز اگر بی تفاوتم


اما


شبم قرین شکنجه ،


دچار بیداری است ...


                                                                       "حسین منزوی"


*همیشه که یه جور نیست دل آدم .. هست؟! ... یه وقتایی اونقدر میگیره که خودتم نمیدونی دردش چیه ... بهونه میگیره .. نق میزنه ... کلافه ت میکنه ... حالا دردشم که بدونی، وقتی نتونی کاری بکنی چه فایده .. وقتی علاجش دست تو نیست ... وقتی ... وقتی ... وقتی ... برای همین یکم که گذشت برات عادی میشه و میگی : بیخیال بابا! دنیا دو روزه ، یه روزش گذشت ، اون یه روزشم خدا بزرگه ... 

*همراه بسیار است ، اما همدمی نیست ... مثل تمام غصه ها ، این هم غمی نیست ...   

دلبسته اندوه دامنگیر خود باش ...  از عالم غم ، دلرباتر عالمی نیست ...        "فاضل نظری"

*هیچی مثل این آدم و اذیت نمیکنه که ، آدمها برای "خودشون" همدیگه رو بخوان ... فقط برای خودشون ... تا وقتی دوست داشتن و مهربونی و لطفشون براشون سود و منفعتی داشته باشه ، عاشق ترین و وفادارترین هستند برای تو .. ولی وای به روزی که نتونی اونی باشی که میخوان ... نخوای اونی باشی که میخوان ... یا ازشون بخوای اونی باشن که نیستن ... یا بخوای اونی نباشن که هستن ... یعنی این رد شدن یا حتی تغییر خودشون به قدری براشون سخت و دشوار میشه، که دیگه زیر تاریکی سایه ش ، اون یه ذره نور عشق و محبتی که بود محو میشه ... اونوقت تو میمونی و تردید .. تو میمونی و فاصله ... تو میمونی و تو ... 

*عجب که راه نفس بسته اید بر من و باز ... در انتظار نفس های دیگرید از من ...  "حسین منزوی"

*خلاصه که امروز این جوریم دیگه ... حال خوشی نیست ... بازم به قول "حسین منزوی"

مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من ... که جز ملال نصیبی نمیبرید از من .. 


نوشته شده در یکشنبه ششم بهمن 1392ساعت 10:25 توسط بی گاه ...| |

Design By : Night Melody